પણ મારી દુનિયા તો એના એક જ મેસેજમાં બદલાઈ ગઈ

મેસેજ વાંચીને મારી આંખો ફાટી ગયેલી . એવું વાંચેલું અને સાંભળેલું કે બ્રહ્મજ્ઞાન થાય એટલે દુનિયા બદલાઈ જાય ... પણ મારી દુનિયા તો એના એક જ મેસેજમાં બદલાઈ ગઈ .

 આજે રજા હતી , એટલે 9 વાગ્યા સુધી હું પથારીમાં ઘોરતો રહેલો . અને ઊઠીને રોજની આદત મુજબ બ્રશ પહેલાં મોબાઈલ લીધેલો હાથમાં . Whatsapp ખોલ્યું . એનો મેસેજ આવેલો હતો . જો કે એમાં કઈ નવું નહોતું . રોજ સવારે અમે એકબીજાને Good morning Honey એવો મેસેજ કરતાં જ . પણ આજે એનો મેસેજ વાંચીને મારા પર આભ તૂટી પડ્યું . કેમ કે આજે ગૂડ મોર્નિંગ નહોતું લખેલું . એણે લખેલું - " હેય ... તને હજુ કીધું નહીં , પણ હવે રહેવાય એમ નથી . હું લાસ્ટ sunday મળી એને . મહેમાન આવ્યા છે એટલે પછી વાત કરું એવું કહેલું તને ત્યારે એ મને જોવા આવેલો . સારો છોકરો છે . મમ્મી-પપ્પાને બહુ ગમે છે , અને ભાઈ-ભાભીનું પણ બહુ પ્રેશર છે . પેરેંટ્સની ખુશી માટે મેં હા પાડી દીધી છે . આજે એના ઘરના લોકો મને જોવા આવે છે . હવેથી હું તારી સાથે વાત નહીં કરી શકું . આઇ વિલ મિસ યૂ . goodbye ! "

5-6 વાર વાંચી લીધો એનો મેસેજ . હોશ ઊડી ગયા મારા તો . હજુ કાલે રાત્રે તો કેટલી વાતો કરી છે ! એ શાંત હતી , અને ઓછું બોલતી હતી , પણ એના મનમાં આવું બધું ચાલતું હશે એવો તો વિચાર જ નહીં આવેલો . Ohh My God ! પથારી ગોળ ગોળ ફરતી હોય એવું લાગતું હતું . મમ્મી પણ બૂમો પાડીને થાકી કે - " બ્રશ કરતો આવ , ચા ઠંડી થઈ ગઈ ! " પણ મારી તો દુનિયા જ જાણે પથારીમાં સ્થિર થઈ ગઈ . whatsapp પર last seen today at 07:56 બતાવતા હતા , અને હું પણ ગધેડો આજે જ મોડો ઉઠ્યો .

મેં કઈ જ વિચાર્યા વગર એને ફોન જ કરી દીધો . સવાર સવારમાં એનો ટકલું કર્નલ જેવો બાપ કે પેલો મવાલી જેવો એનો મોટો ભાઈ ફોન ઉપાડશે એવું કઈ વિચાર્યા વગર જ . મગજમાં વિચારોનું એટલું વાવંટોળ હતું કે એ વિચાર માટે સમય પણ નહોતો . રોજ એની મને બહુ ગમતી  'તુમસે હી દિન હોતા હૈ ' caller tune આજે મને ગુસ્સો અપાવતી હતી . એ ફોન ઉપાડતી કેમ નથી ? સતત અડધો કલાક સુધી રિંગ મારી , પણ કોઈ જ જવાબ નહીં . ફરી મેં whatsapp ચાલુ કર્યું . મેસેજ ઠોકયે જ રાખ્યા - " baby , what happened ? how ? when ? why ? who is he ? kab hua ye sab ? " આટલા પ્રશ્નો તો મને કોઈએ વાઈવામાં પણ નહોતા પૂછ્યા . એક કલાક સુધી રાહ જોઈ એના online થવાની . આટલી આતુરતા તો ચોમાસા માટે ચાતકને ય નહીં હોય . પણ એ ના જ થઈ online .

હવે ? text message કરું ?? પણ મેસેજ તો ફ્રી નથી . તો શું થયું ? આજે ય મને આવું બધું યાદ આવે ? એ સાચું જ કહે છે કે હું કંજૂસ છું . એટલે જ તો એ છોડી ગઈને ? ફરીથી ઢગલો મેસેજ કર્યા એને . પણ કોઈ જ જવાબ નહીં . જાણે હું કોઈ મશીન જોડે વાતો કરતો હતો . મમ્મીને પણ સમજાતું નહોતું કે રોજ રેગ્યુલર કામ કરતાં આને આજે થયું છે શું ? કેમ બહાવરો ફરે છે ? એણે પૂછ્યું ય ખરું . થોડી તબિયત ખરાબ છે કહીને એને ટાળી દીધી . પણ હવે હું શું કરું ? કાશ આજે કોલેજ ચાલુ હોત , તો બધો ખુલાસો થઈ જાત . આટલી બધી રજાઓ શું કામ આવતી હશે ? ભારતના તહેવારો પ્રત્યે મને તાત્કાલિક નફરત થઈ ગઈ .

ઉચાટમાં જ બપોર થઈ . આજે જમવાનો તો વિચાર જ આવે એમ નહોતો . બાઇક લઈને નીકળ્યો , વિચાર્યું કે એના ઘર બાજુ આંટો મારી આવું . પણ નવરાત્રિ વખતે એની સોસાયટીમાં ચક્કર મારવામાં એના બાપાએ ઝાલીને ઉધડો લીધેલો એ યાદ આવી ગયો . પણ આજે તો છૂટકો જ નહોતો . ધરાર પેઠો એની સોસાયટીમાં , એના ઘરથી દૂર કોઈ જોઈ ના રહે એમ એક જગ્યાએ ઊભો રહ્યો , અને ખાલી ખાલી ફોન કાને ધરીને વાત કરવા લાગ્યો . થોડીવારમાં એનો ભાઈ આવ્યો બહારથી , બાઇક પર સારો એવો સામાન હતો , કઈક તો છે જ આજે . ઘરમાં ય દોડધામ થતી હોય એવું લાગ્યું . થોડી જ વારમાં એક મારુતિ આવી , 5 લોકો ઊતર્યા - પતિ-પત્ની, 2 નાની છોકરીઓ અને એક છોકરો , મારા જેટલો જ . અને મારા ધબકારા જાણે બંધ થઈ ગયા . એણે કીધું એ સાચું જ હતું - આ લોકો એને જોવા જ આવ્યા છે . મારાથી વધુ ના ઊભા રહેવાયું .

ત્યાંથી સીધો પાનના ગલ્લે ગયો , આજે તો મેં પણ પીધી સિગારેટ . પણ કોઈ ફર્ક ના પડ્યો . ઊલટું , ખાંસી ચડી . એક કલાક તો કેજરીવાલ જેવું રહ્યું . આ લોકો સિગારેટ શું કામ પીતા હશે ? ડોબો જ છું ને સાવ ... અહી મારી જિંદગીની વાટ લાગેલી હતી , ને હું લોકોનું ટેન્શન લેતો હતો . ઘરે આવી ગયો , સીધો જ રૂમમાં . મારી બેગ ખોલી અને જીવની જેમ સાચવેલી વસ્તુઓ એક પછી એક બહાર કાઢી . સાથે જોયેલી ફિલ્મ્સની tickets , એના લેટર્સ , એની ડાયરીનું પૂંઠું , એનો પેલો લાંબો નખ , એનો નાનપણનો ફોટો, એની ઓઢણીનો ટુકડો અને બીજી કેટલી બધી વસ્તુઓ ! એક પછી એક જોવામાં અને ફરી બધું યાદ કરવામાં સાંજ પડી ગઈ .

મારે રડવું હતું , ધોધમાર રડવું હતું . પણ આંસુ ય સુકાઈ ગયેલા . મન અને મગજ બંને એકસાથે ભારે થઈ ગયેલા . એ જ પાગલપનની અવસ્થામાં રાત પણ પડી ગઈ . આ બધું અચાનક આ રીતે આટલી ઝડપે ખતમ થશે એવું નહોતું વિચાર્યું . મારાથી આટલું બધું છુપાવવા માટે ગુસ્સો હતો મનમાં , એ ગુસ્સો હું એણે ગિફ્ટ આપેલી એ બૂકના એક એક પત્તાને ફાડીને ડૂચો વાળીને ફેંકવામાં કાઢતો હતો . અચાનક મેસેજ ટોન વાગી . સવારથી ઉઠ્યો ત્યારથી કોઈનો મેસેજ નહોતો વાંચ્યો , કોઈ સાથે વાત પણ નહોતી કરી . બહુ બધા મેસેજ હતા , પણ મૂડ નહોતો જોવાનો . પણ આ તો એના મેસેજની ટોન હતી !

વીજળીક ઝડપે મોબાઈલ હાથમાં લીધો . અધીરાઇમાં 3 વાર તો ખોટો unlock પાસવર્ડ નાખ્યો . પછી જ્યારે લોક ખૂલ્યું કે તરત whatsapp . એ online હતી . ફાઇનલી એ online હતી !! અને એણે 2 જ શબ્દોમાં રિપ્લાઇ આપેલો . પણ એ 2 શબ્દો એણે આજ સુધી મને કહેલાં સૌથી યાદગાર શબ્દો હતા ... હું તાકી-તાકીને જોઈ રહ્યો મોબાઇલના સ્ક્રીનને ... એ શબ્દો ધીમે-ધીમે ઝાંખા થવા લાગ્યા... ગાલ પર ટપ-ટપ આંસુ પડતાં હતાં ... થોડીવારમા એ શબ્દો તદ્દન ઓઝલ થઈ ગયા અને મારી આંખોમાંથી આંસુની ધાર છૂટી . નાના છોકરાની માફક રડતો હતો હું , અને રડતાં રડતાં જ મોબાઇલને મેં છાતી સાથે લગાવી દીધો ... અને એ 2 શબ્દો મારા મગજમાં જડાઈ ગયા : એપ્રિલ ફૂલ !!!

#અસત્ય_ઘટના 

શું તમે કોઈનો ખુદ પરનો વિશ્વાસ જગાવી શકો છો ?

એક ઘટના યાદ આવે છે .. આમ તો બહુ સામાન્ય કહેવાય એવી જ વાત છે , પણ આવી સામાન્ય લાગતી વાતો જ ક્યારેક અજાણતા કોઇની જિંદગીની દિશા બદલી નાખતી હોય છે . 

નવમા ધોરણનો વર્ગ હતો . અંગ્રેજીનો પીરિયડ ચાલુ હતો . શિક્ષક હતા ચંપાવત સર , અને એમની ભણાવવાની રીત જ એવી કે ક્લાસ એકદમ જીવંત લાગે , જલસો પડી જાય . ચોપડીમાં લખ્યું હોય એ બકી નાખનાર શિક્ષકો કરતાં એ અલગ પડે . એમનો કોઈ અલગ જ અભ્યાસક્રમ ચાલતો હોય . ભણાવતા-ભણાવતા ગતકડા કરવાનો એમને શોખ . વાત આવા જ એક સામાન્ય ગતકડાની . 

એ દિવસે ચંપાવત સર Presence of mind ટોપિક પર કૈક સમજાવતાં અચાનક અટકી ગયા , અને બોલ્યા - " ચાલો એક ગેમ રમીએ . હું ગમે તેને ઊભા કરીને કૈક પૂછીશ , તમારે જવાબ આપવાનો . " કૈક નવી રમત ચાલુ કરી એમ સમજીને વિદ્યાર્થીઓ ખુશ થઈને ચોપડી બંધ કરીને તલ્લીનતાથી સરને જોઈ રહ્યા . આમાં ક્યાં ધાડ મારવાની હતી , જવાબ જ આપવાનો હતો , અને ચંપાવત સર પુસ્તકિયા પ્રશ્નો તો પૂછતા નહીં . એક છોકરાને ઊભો કર્યો , અને પ્રશ્ન પૂછ્યો . ખરેખર તો પ્રશ્ન પૂછ્યો એવું કહેવું વધારે પડતું છે . વિદ્યાર્થીઓ એકબીજા સામે જોઈ રહેલા બાઘાની જેમ , કેમકે સરે કશું બોલ્યા વગર પેલાની સામે ફક્ત હોઠ જ ફફડાવેલા . અને કહ્યું કે મેં પૂછ્યું એનો જવાબ આપ . 

શૂન્યાવકાશ કોને કહેવાય એ કદાચ પહેલીવાર પેલા છોકરાને સમજાયું હશે . પ્રશ્ન જ નથી ખબર તો જવાબ પણ શું દે ? તરત બીજાને ઊભો કર્યો , પરિણામ એ જ . સાહેબે વારેવારે હોઠ ફફડાવીને પ્રશ્ન રિપીટ કર્યો , લિપ-રીડિંગ કઈ બલાનું નામ છે એ ખબર નહોતી એમણે પણ ફફડતા હોઠ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીને માથા-પચ્ચીસી કરી જોઈ , પણ કોઈને સમજાયું નહીં . દશેક વિદ્યાર્થીઓને ઊભા કર્યા , અમુકે જવાબ પણ આપ્યા , પણ સર જે પૂછતા હતા એનો એ જવાબ નહોતો . 

બધા માથું ખંજવાળતા હતા એવામાં સર બોલ્યા - " જુઓ હું તમને બતાવું કે જવાબ કેવી રીતે અપાય ! " અને એમણે સ્કૂલમાં અને શહેરમાં નવા આવેલા એક છોકરાને ઊભો કર્યો , એની સામે જોઈને હોઠ ફફડાવ્યા . થોડી સેકંડ્સ તો એ છોકરો કશું યાદ ના આવવાથી ચૂપ રહ્યો ... અને પછી અચાનક એને જવાબ સૂઝયો . એ જવાબ આપતો હતો ત્યારે ચંપાવત સરના ચહેરા પર એક broad smile હતી , કેમકે એ છોકરાએ એમના વિશ્વાસને સાચો ઠેરવ્યો હતો . પ્રફુલ્લિત ચહેરે એ જવાબ આપતા છોકરા સામે આંગળી કરીને એટલું જ બોલ્યા કે - " જુઓ , આને કહેવાય Presence of mind ! " શું જવાબ આપેલો એ છોકરાએ ? actually , જવાબ તો એ છોકરાએ આપેલો જ નહીં ... એણે ય સામે હોઠ જ ફફડાવેલા !! 

આ વાત થયે 9 વર્ષ થઈ ગયા . તમે ધારી જ લીધું હશે એમ , એ છોકરો હું પોતે જ હતો . પણ આ આટલી રામાયણ મારી presence of mind કેટલી સારી કે શાર્પ છે એની કથા કરવા નથી કરી . કેમકે મને તો જવાબ આવડતો જ નહોતો . બીજા બધા મારા મિત્રોની જેમ હું પણ ફફડતા હોઠથી સર શું પૂછવા માગે છે એ ના સમજાતું હોવાથી ડાફોળિયા જ મારતો હતો . છેક મને ઊભો કર્યો ત્યાં સુધી મને નહોતી ખબર કે હું શું બોલીશ (કે નહીં બોલું ) . પણ બરાબર એ જ સમયે પેલા શબ્દો આવ્યા હતા , ઊભો થઈને જવાબ આપીને બેઠો ત્યાં સુધી ફક્ત એ શબ્દો જ મગજમાં ચકરાતા હતા - - " જુઓ હું તમને બતાવું કે જવાબ કેવી રીતે અપાય ! " ત્યાં સુધી મારું મગજ શૂન્યાવકાશની સ્થિતીમાં જ હતું .. અને અચાનક મારા માટે બોલાયેલા એ શબ્દોએ મન અને મગજને વિશ્વાસથી ભરી દીધું . એ શબ્દો બોલાયા પછી હું ખોટો પડીશ , મને નહીં આવડે , બધા હસશે - એવો કોઈ જ વિચાર નહીં આવેલો , કેમકે ફાલતુ વિચારો માટે જગ્યા પણ નહોતી .. બસ , વિશ્વાસ હતો કે હું જે કઈ કરવાનો છું એ સાચું છે ! 

આજે અચાનક આ યાદ આવી ગયું . એક સાવ સામાન્ય ઘટના . એ વિદ્યાર્થીઓ ભૂલી ગયા હશે એ વાત , અને ચમ્પાવત સર પણ . પણ , મારા માટે એ દિવસ, એ ગુરુ અને એ ઘટના યાદગાર છે . કેમકે એ દિવસથી ગામડામાંથી શહેરમાં નવા-નવા આવેલા અને શહેરી સ્માર્ટ કિડ્સ વચ્ચે પોતાને ગામડિયન સમજતા એ છોકરાએ ખુદમાં વિશ્વાસ મૂકવાનું શરૂ કરેલું . અને ચંપાવત સરે વિશ્વાસનું રોપેલું એ બીજ આજે ગુલમહોરની જેમ મહોર્યું છે , એટલે જ જાહેરમાં આ શબ્દો રૂપે બહાર આવે છે . કેમ કે હવે મને બીજા બધા કેટલા સ્માર્ટ છે એની ચિંતા નથી થતી . પોતાના વિચારો જાહેરમાં બેધડક બેઝિઝક મૂકતી વખતે ડર નથી લાગતો કે લોકોને નહીં ગમે , કોઈ શું કહેશે , કોઈ વિરોધ કરશે તો , કેટલું બકવાસ લખે છે, સમાજને સુધારવા બેઠો છે બ્લા બ્લા બ્લા ... કેમકે મનમાં ખુદ પરના અતૂટ વિશ્વાસની અખંડ જ્યોત પ્રગટાવેલી છે વર્ષો પહેલાં !

હું મૂર્તિઓવાળા ભગવાનમાં નથી માની શકતો , એટલે જ લોકો હાલતા-ચાલતા મને નાસ્તિકનું લેબલ ચીપકાવી આપે છે . પણ મને તો મારા ભગવાન આ રીતે જીવતા-જાગતા લોકોમાં જ મળી જાય છે ...ચંપાવત સર-મોમીન સર જેવા ગુરુઓમાં કે પછી જેમની સાથે ખભો મિલાવતાં મારુ મસ્તક ગર્વથી ટટ્ટાર થઈ જાય છે એવા મળેલા દોસ્તોમાં ... તમે જ કહો , પછી મંદિર સુધી લાંબુ કોણ થાય !

અને એટલે જ એ ઘટના યાદગાર છે ... અજાણતા જ ચંપાવત સરે મારી જાત સાથે મારી ઓળખાણ કરાવી દીધેલી . અને એટલે જ હું પણ લોકો પર એમના પોતાના ડરને અતિક્રમીને વિશ્વાસ કરતાં શીખ્યો છું ...કદાચ એને ખુદને ખ્યાલ ના હોય કે એ ચીજ શું છે , કદાચ તમારો એનામાં મૂકેલો ટીપું વિશ્વાસ એક કરમાયેલા ગુલાબને ફરીથી ખીલવી આપે ! You never know !!!